Powyższe stwierdzenia to zasadnicze tezy wynikające z interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 stycznia 2011 r. (sygn. IPPP1-443-1095/10-2/EK), wydanej w imieniu Ministra Finansów

Nie ma pracy bez telekomunikacji

Sprawa dotyczyła towarzystwa, które zajmuje się sprzedażą polis ubezpieczeniowych. Przedmiot działalności wymaga od jego pracowników prowadzenia intensywnej wymiany informacji w formie ustnej i pisemnej, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz firmy. W związku z tym pracownicy zostali zaopatrzeni w służbowe telefony komórkowe. Zapewniono im też dostęp do Internetu na koszt pracodawcy. Jakiś czas później szefowie towarzystwa zwrócili uwagę na zjawisko – skądinąd powszechne w praktyce gospodarczej – że wspomniane powyżej udogodnienia wykorzystywane są nie tylko do celów służbowych, ale także prywatnych.

Uznali wobec tego, że potrzebny jest mechanizm, który pozwoliłby towarzystwu na zmniejszenie kosztów. Mechanizm ten opierałby się na kwotowych limitach dotyczących rozmów telefonicznych ze służbowych komórek oraz na analogicznych limitach dotyczących korzystania z firmowego łącza internetowego.

Wysokość limitu zależałaby od stanowiska pracownika i jego potrzeb, jeśli chodzi o kontakty z klientami. Po przekroczeniu tego limitu pracodawca uznawałby, że nadwyżka dotyczyła rozmów i połączeń prywatnych, zaś pracownik byłby obciążany ich kosztami.

Pracownik mógłby uniknąć obciążenia, gdyby szczegółowo wyjaśnił przyczyny nadwyżki i wykazał, że ona także dotyczyła rozmów i połączeń służbowych.