Organy podatkowe dodatkowo nakazują obliczać przychód w sposób uśredniony – wartość świadczenia pracodawcy ma zostać podzielona przez liczbę pracowników, do których świadczenie zostało skierowane.

Nie zgadzają się z takim interpretowaniem przepisów sądy administracyjne. 

Przykładem jest wyrok z 11 stycznia 2011 r. NSA (sygn. akt II FSK 1531/09) w sprawie uzyskania przez pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z udziałem w organizowanej przez pracodawcę imprezie integracyjnej, okolicznościowej, szkoleniowej lub informacyjnej.

Polecamy: serwis VAT

Pracodawca nie ma możliwości przypisania wartości świadczenia konkretnemu pracownikowi. W efekcie nie potrafić ustalić ewentualnego przychodu. NSA poparł pogląd pracodawcy, że w tej sytuacji nie powstaje zobowiązanie podatkowe po stronie pracownika więc pracodawca nie pobiera zaliczki na podatek dochodowy.

NSA powołał się na 11 ust. ustawy o PIT, z którego wynika, że przychodami dla pracownika są otrzymane lub postawione do dyspozycji przez pracodawcę w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

NSA wskazał, że w powołanym przepisie ustawodawca wyróżnia dwa sposoby zaistnienia przychodu:

a) otrzymanie oraz

b) postawienie go do dyspozycji podatnika.

W przypadku nieodpłatnych świadczeń muszą być one faktycznie otrzymane, w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych, które mogą być nie tylko otrzymane, ale również postawione do dyspozycji.