Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako: „u.p.l”). określa podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Dla celów podatku od nieruchomości w przypadku jeszcze niezamortyzowanych budowli istotna jest więc jej wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego jaką podatnik przyjmuje dla celów amortyzacji, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, bez pomniejszania tej wartości o odpisy amortyzacyjne.

W tym miejscu warto przypomnieć, że zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3 500 zł.

Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3 500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Zobacz także: Podatki i opłaty lokalne 2012 - stawki maksymalne