Organy podatkowe na podstawie przepisów kodeksu cywilnego traktują gotówkę oraz wartości niematerialne i prawne jako elementy zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega PCC jako sprzedaż rzeczy i praw majątkowych w odniesieniu do poszczególnych jego składników, a nie jako całości (zob. art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych).

Czynności cywilnoprawne, w tym umowy sprzedaży, podlegają PCC, jeżeli ich przedmiotem są:

1. rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2. rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Obowiązek podatkowy z tytułu umowy sprzedaży rzeczy i praw majątkowych powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o PCC), przy czym ciąży on na kupującym (art. 4 pkt 1 ustawy o PCC).

Polecamy: serwis Podatki osobiste

Na podstawie  art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o PCC podstawę opodatkowania przy umowie sprzedaży stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego.

Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności bez odliczania długów i ciężarów (zob. art. 6 ust. 2 ustawy o PCC).