Wspomniana nowelizacja zmienia częściowo definicję obiektu budowlanego.

Obecnie, przez obiekt budowlany rozumie, m.in. się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit.a) pr. bud.). Zgodnie z nowymi przepisami, powyższa definicja uzyska zaś następujące brzmienie: „budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi służącymi do eksploatacji tego budynku”.

W związku z nowymi przepisami podniesiono głosy, że została zmieniona definicja budynku w skład którego, teraz będą wchodzić tylko te urządzenia i instalacje, które służą do jego eksploatacji.

Tym samym, te urządzenia i instalacje techniczne, które nie będą służyć eksploatacji budynku, a w nim się znajdują, będą kwalifikowane odrębnie dla celów podatku od nieruchomości, jako budowle. W efekcie możliwe jest, że przedsiębiorcy zapłacą podatek od dwóch przedmiotów opodatkowania po raz pierwszy od budynku i po raz drugi od budowli znajdujących się wewnątrz budynku.

Na chwilę obecną można jednak bronić poglądu, że mimo zamiarów legislatora w przedmiocie ukrócenia procederu „obudowywania” budowli w celu uniknięcia większego ciężaru podatkowego, wystąpienie opisanych wyżej skutków podatkowych bezpośrednio ze wspomnianej nowelizacji wcale nie jest tak oczywiste.

W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że także na gruncie obecnie obowiązującego stanu prawnego istniały i istnieją spory co do opodatkowania budynków, w których umiejscowiono określone urządzenia. Takie spory dotyczą przykładowo opodatkowania stacji transformatorowych, których forma i kształt przypomina małe budynki ze ścianami bez okien i pokryciem dachowym.